Fijn gezelschap

In de zomer van het leven

schijnt Gods schijnsel om ons heen,

Hij wil ons met licht omgeven,

aan het strand, in duin en zee,

waar wij reizen reist Hij mee.

Blijven we toch liever thuis,

ook daar vindt Hij Zijn zomerhuis,

Zijn licht schijnt op balkon en tuin,

Hij ziet dat je al lekker bruint

en heerlijk van Zijn zon geniet.

Rusten wij van wat ons bond,

zie het is goed, Hij gunt het ons.

Hij trekt glansrijk met ons op,

als wij waken, als wij dromen

in de opmaat naar Zijn zomer.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Het laatste houvast

Tussen gesteven wit

zien we herkenning, open ogen,

je hand die zoekt en knijpt,

de hoop herleeft.

Hij geeft een sprankje tijd

voor nog een afscheidsgroet.

Hij leeft in jou, in ons,

Hij is de laatste strohalm,

Hij houdt ons vast,

die onze laatste hoop

doet leven in Zijn land.

Tussen geweven wit
zie je in Hem herkenning,
Hij opent ogen
en ontvouwt je hand.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Om te zingen!

O mooie bosbeekjuffer

in zo glanzend blauw,

hoe statig is je houding

zo keurig in je vouw,

hoe fijntjes

je vleugellijntjes,

hoe blinkend je staart,

azuurkleur siert je kopje,

je halsje en je kraag.

O mooie bosbeekjuffer

tegen het lichte groen,

je kleurt de zomerdagen,

betovert het seizoen,

alsof je wilt vertellen

mijn Maker is dichtbij,

bekijk zijn mooie kleurkeus,

een kunstenaar is Hij.

O mooie bosbeekjuffer,

een lied stijgt op in mij.

Coby Poelman - Duisterwinkel

De blauwborstsymfonie

Zie je die blauwborst op de paal,

hij heeft zijn staart in opvouwstand

en wacht tot hij het vrouwtje ziet

dan zingt hij voluit en charmant

zijn mooiste spreidstaartmelodie.

Dan vlamt het roestoranje

boven de brede zwarte rand,

wat is hij mooi geschapen,

ik zie hierin Gods hand.

Hoor je die blauwborst op de paal,

hij imiteert een merel,

versnelt opeens de melodie

tot een lofprijzingssymfonie.

Ver weg antwoordt een wielewaal:

Zo mooi schiep Hij ons allemaal!

Coby Poelman - Duisterwinkel

Vrij!

Lang voelde ik de banden

van wat mij gevangen hield

maar na die preek

voel ik me zo bevrijd,

ik kan wel juichen,

van de daken schreeuwen,

mijn ogen stralen

van hetgeen ons werd verteld.

Ik ben met Wie mij redde

door de dood gegaan,
vanuit het diepe kwam ik boven.

Zijn handen tilden mij omhoog,

Zijn armen strekten zich,

ik zag Zijn meelevende ogen.

Kijk dan, zei Hij

je bent Mijn erfgenaam,

ga nu vrijuit,

Ik geef het je

en leef, leef zonder banden

Ik blijf

binnen je handbereik!

Coby Poelman - Duisterwinkel

N.a.v. een preek over een samenvatting van de Galatenbrief met als lezing Galaten 2 vers 19 en 20.