Verrassing

Die éne gast

op haar verjaardag

die onaangekondigd kwam

ontstak door zijn aanwezigheid

een aangename vlam,

kleurde de dag

in glans en vrede,

het samen eten,

stille bede.

Voor ’t eerst

in hun gezelschap

en toch al zo vertrouwd,

deze verjaardag is er één

die ze voorgoed onthoudt!

Coby Poelman - Duisterwinkel

Ja Heer, ik wil!

Ik wil aan U mijn liefde geven

omdat ik zo veel van U houd.

Uw Woord heeft mij hiertoe gedreven,

daarin beloofde U ons trouw.

‘k Verheug me op Uw komst en juich,

zing voor U en getuig.

O Heer, hoe vurig is mijn liefde,

‘k verlang naar U als bruid, ik smacht,

heel vaak al heb ik uitgekeken

en tevergeefs op U gewacht,

de wolken dikwijls nagestaard,

nog kwam U niet op aard.

Ik heb gehuild, gesmeekt, geroepen,

de sterrenhemel afgezocht,

wanneer toch zal ik U ontmoeten?

Uw voeten kussen als dat mocht,

verwarm mij met uw liefdesgloed,

mijn hart, o Heer, het bloedt.

Vlammen verteren mij, o, sus me,

geurolie kocht ik voor Uw haar,

Beminde, kom mijn hartstocht blussen,

hoor ik U komen, is het waar?

Wanneer ik roep: “Ja Heer, ik wil,”

wordt alles in mij stil.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Geïnspireerd door het boek Hooglied.


Gepubliceerd in: "Geloofsvreugde" (2013)

Te beluisteren op https://www.luistergedichten.nl/index.php/religieuze-audio/19-geloof-hoop-liefde/160-ja-heer-ik-wil

Te zingen op de melodie van Gezang 430 uit het Liedboek voor de kerken.

Herfstmiddag

Wollige wolkjes scheren het groen

onder gegolfde lucht,

gouden gloed verteert in bermen.

Tussen klavers sterft oktober

in bladvormig bruin.

Drassig staart de aarde

de laatste grassen na.

Schaapsgewijs nadert het grijs,

de herfst is zacht dit jaar.

Coby Poelman - Duisterwinkel

Kunstwerk van Sjoke Wassenaar

Herfstkind

Geboren in de herfst,

in liefde ontvangen,

opgevoed bij zang

van psalmen en gezangen.

Een herfsttype noemen ze haar

als ze kijken naar haar ogen

en de kleur van het haar.

De kleuren van de herfst,

Gods prachtige natuur,

lichten in haar

het vlammen van vuur

als ze spreekt over de Vader.

Zo komt, dat is haar hoop,

een broeder of een zuster

Hem die zij liefheeft nader.

Coby Poelman - Duisterwinkel

De Abdij

De klank van mijn gang
verbreekt de stilte
van de middeleeuwse kerk.
Waar ik ga zitten
gaat het zwijgen verder.
Hier zaten wij
zondag aan zondag.
Rond de antieke tafel
droeg men brood en wijn.
De kansel ademt geest
van pluriformiteit.

Eeuwen lang werd hier
geloof beleden,
leeuwenbank omgeven,
voorover buigend namen
in gedachten opgeschreven;
hervonden zangers van de cantorij
hun evenwicht op de in stenen
uitgehouwen randen
bij ’t repeteren van de Vogelmis,
hun zeer geliefkoosde
geloofsbelijdenis.
Hier kwamen en hier gingen
monniken, muzikanten,
Abdijconcertbezoekers,
kosters en predikanten.

We wreven bijenwas
in het doorleefde eiken.
De zon doorschijnt het stof
in gotisch vormgegeven glas.
Het kraken van mijn jas
vertolkt het amen
van mijn spontaan
ontstane dank aan God.

De zware buitendeur
nog in mijn handen
speur ik op de kale trap
naar de gewiste sporen
van wisselende organisten.
In de Abdijstraat
klinkt later mijn gedempte stap.
　
Coby Poelman - Duisterwinkel

Gepubliceerd in: "Verstillend Licht"


De voordracht van dit gedicht is te beluisteren op:　https://www.luistergedichten.nl/index.php/religieuze-audio/19-geloof-hoop-liefde/27-de-abdij