donderdag 20 februari 2020

Empathie

Toen ik enkele jaren geleden van de Bijbelkring naar huis fietste kreeg ik steeds een regel in gedachten. Dan stapte ik van de fiets af en typte het in mijn mobiel bij notities om het niet te vergeten. Het ging maar door en op de stoep bij de voordeur kreeg ik weer een gedachte. Toen ik binnen was en alle notities las was ik ontroerd. Het was een compleet gedicht dat mij onderweg werd ingegeven. Graag deel ik het hier met jullie. Een bemoediging van God zelf.
Kijk eens naar mij,
laat me je ogen zien,
ik vraag het niet voor niets
ik ben met je bewogen.
Kijk nu niet weg,
ik heb het al gezien
dat smalle spoor
onder je afgewende ogen.

Zo kijkt de Heer,
Hij ziet je aan
en voor je Hem kunt tonen
wat je vandaag hebt meegemaakt
heeft Hij het al vernomen
en is je troostend
tegemoet gekomen.

Coby Poelman-Duisterwinkel


Gepubliceerd in de bundel "Verstillend Licht"


2 opmerkingen: